Poeme de Thomas Tsalapatis

Thomas Tsalapatis (născut în 1984 la Atena) este un poet și dramaturg grec, cunoscut pentru mitologia lui poetică personală. Opera sa îmbină influențele tradiției poetice elene cu elemente de teatru, stand-up, benzi desenate, jurnalism și cinematografie. A studiat istoria și teoria teatrului la Universitatea din Atena, iar debutul său a avut loc în 2011 cu volumul Daybreak is Slaughter, Mr. Krak, distins cu Premiul Național de Poezie. Au urmat Alba (2015) și Geographies of the Fritzs and the Langs (2018), cărți traduse în engleză, franceză, spaniolă, italiană și arabă. Tsalapatis a scris și piese de teatru, unele montate la Atena și Paris, și colaborează constant cu publicații culturale din Grecia. Poezia sa explorează narațiuni absurde care, aflate sub forma unui limbaj ironic și accesibil, par să existe la limita dintre experiența subconștientă și imaginația deliberată, creând un efect captivant și straniu. 

‍

Cutia

‍

Am o cutie mică în care mereu cineva e măcelărit.

Puțin mai mare decât o cutie de pantofi. Puțin mai anostă decât o cutie de trabucuri. Nu știu cine, nu știu pe cine, dar cineva e măcelărit. Și nu se aude niciun sunet (afară de momentele când se aude). O așez în bibliotecă, pe masă când vreau să-mi petrec orele privind-o, departe de ferestre să n-o îngălbenească soarele, sub pat când vreau să mă simt obraznic. Înăuntru cineva e măcelărit, chiar și atunci când la noi acasă e sărbătoare, chiar și duminica, chiar și când plouă.

Când am găsit cutia – nu voi spune cum, nu voi spune unde – am adus-o cu satisfacție acasă. În clipa aceea credeam că voi auzi sunetul mării. Însă, acolo înăuntru au loc măceluri.

A început să mă îmbolnăvească zgomotul, aflarea întâmplărilor, a celor petrecute în cutie. Prezența ei a început să mă îmbolnăvească. Trebuia să acționez, să mă eliberez, să mă liniștesc, să fac o baie. Decizii trebuiau luate.

Astfel, i-am trimis-o prin poștă unui prieten; un prieten pe care-l țin doar ca să-i fac cadouri. Am învelit cutia într-un ambalaj colorat nevinovat, am legat ambalajul cu o panglică colorată, nevinovată. În cutia de scrisori se află o cutie, iar în aceasta cineva e măcelărit. Așteaptă în cutia poștală s-ajungă în mâinile unui prieten. O prietenie pe care o întrețin doar ca să fac cadouri.

‍

Το κουτί

‍

Έχω ένα μικρό κουτί που πάντα μέσα του κάποιον σφάζουν.

Λίγο πιο μεγάλο από κουτί παπουτσιών. Λίγο πιο άχαρο από κουτί με πούρα. Δεν ξέρω ποιος, δεν ξέρω ποιον, μα κάποιον σφάζουν. Και ήχος δεν ακούγεται (εκτός από τις φορές που ακούγεται). Το τοποθετώ στη βιβλιοθήκη, στο τραπέζι όταν θέλω να περνώ τις ώρες μου κοιτάζοντάς το, μακριά από τα παράθυρα να μην το κιτρινίσει ο ήλιος, κάτω από το κρεβάτι μου όταν θέλω να νιώσω άτακτος. Μέσα του κάποιον σφάζουν, ακόμη και όταν στο σπίτι μας έχουμε γιορτή, ακόμα και την Κυριακή, ακόμα και όταν βρέχει.

‍

Όταν βρήκα το κουτί –δε θα πω πώς, δε θα πω πού–, το έφερα με ικανοποίηση σπίτι. Την ώρα εκείνη νόμιζα πως θα άκουγα τον ήχο της θάλασσας. Όμως, εκεί μέσα γίνονται σφαγές.

Άρχισε να με αρρωσταίνει η φασαρία, η γνώση των συμβάντων, τα γεγονότα μέσα στο κουτί. Η παρουσία του άρχισε να με αρρωσταίνει. Έπρεπε να δράσω, να απελευθερωθώ, να ηρεμήσω, να κάνω ένα μπάνιο. Αποφάσεις έπρεπε να παρθούν.

Έτσι, το ταχυδρόμησα σε έναν φίλο˙ έναν φίλο που έχω μόνο για να του κάνω δώρα. Τύλιξα το κουτί με αθώο πολύχρωμο χαρτόνι, έδεσα το χαρτόνι με αθώα πολύχρωμη κορδέλα. Μέσα στο κουτί με τα γράμματα υπάρχει ένα κουτί και μέσα στο κουτί αυτό κάποιον σφάζουν. Στο γραμματοκιβώτιο περιμένει να φτάσει στα χέρια ενός φίλου. Μια φιλία που συντηρώ απλώς για να κάνω δώρα.

‍

Orașul singurătății

‍

În acest cartier locuiesc exclusiv Nietzsche. Epuizați de eterna lor reîntoarcere, levitează dincolo de bine și rău, cutreieră  promenade romantice clătindu-și privirea cu idoli și amurg, desenând mustăți pe afișele cu Wagner, discutând sonor despre piticul cocoșat, despre vultur și șarpe. Sărută caii pe gură, sărută timpul pe obraji, fac în general ceea ce fac Nietzsche. Și revărsatul zorilor zâmbește cu toți dinții lui sparți.

Într-o zi, 3 Nietzsche au fost găsiți uciși sub un măr. Trupurile înjunghiate, vârsta intactă și toate merele lovite. Chiar și atunci când autoritățile au vorbit despre o nouă reglare de conturi, noi știam cu destulă certitudine că incidentul era cu siguranță mai important decât o simplă mențiune în buletinele de știri.

‍

Πολιτεία της μοναξιάς

‍

Στη γειτονιά αυτή κατοικούνε αποκλειστικά Νίτσε. Εξαντλημένοι από την αιώνια επιστροφή τους, μετεωρίζονται πέρα από το καλό και το κακό, περιπατούν ρομαντικούς περιπάτους χαζεύοντας είδωλα και λυκόφως, ζωγραφίζοντας μουστάκια στις αφίσες του Βάγκνερ, συζητώντας μεγαλόφωνα για τον καμπουράκο, τον αετό και το φίδι. Φιλάνε τα άλογα στο στόμα, φιλάνε τον χρόνο στα μάγουλα, κάνουνε γενικά όσα οι Νίτσε κάνουν. Και το ξημέρωμα χαμογελά με όλα τα σπασμένα του δόντια.

Μια μέρα 3 Νίτσε βρέθηκαν δολοφονημένοι κάτω από μια μηλιά. Τα σώματά τους μαχαιρωμένα, η ηλικία ανέπαφη και όλα τα μήλα της χτυπημένα. Ακόμα και όταν οι αρχές κάνανε λόγο για ένα ακόμη ξεκαθάρισμα λογαριασμών, εμείς γνωρίζαμε με αρκετή βεβαιότητα πως το περιστατικό ήταν σαφώς σημαντικότερο από μια απλή καταχώρηση στα δελτία.

‍

(sublingual)

‍

Azi m-am trezit. Cu 20 de cuvinte mai puțin. Când a început pierdeam doar 5 pe zi. 

Dar înăuntru tăcerea accelerează. Fiecare propoziție e o surpriză neplăcută. Iar eu, de ceva vreme, vorbesc din ce în ce mai puțin. Am realizat asta odată când am vrut să protestez. Gura. Un vid cu dinți. Și vocea nu ieșea. Am zis până la urmă mulțumesc și m-am întors acasă. Am simțit cuvintele alunecându-mi printre dinți. Am cerut ajutor. Am vizitat un lingvist cognitiv-ortodontist. M-a examinat. Situația este ireversibilă, mi-a spus. Sufăr de pauză. Chiar mai rău, de tăcere.

Obiectele din jurul meu dispar treptat.

Am început să mă obișnuiesc. Pot vorbi fără unele cuvinte. Nu voi spune _ _ _ _ _ _ _. Cuvântul ăsta l-am pierdut. Nu știu, nu-mi amintesc, doar simt golul pe care l-a lăsat în urmă. Tablou pe care-l dai jos după ani și îi vezi urmele pe perete. Nu pot spune _ _ _ _ _ _ _. Voi fi nevoit să vorbesc perifrastic. Voi spune ,,E frumos ce purtați pe cap”.

Obiectele din jurul meu  _ _ _ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _.

Într-un moment de disperare m-am gândit că aș putea să agăț un cuvânt de altul și să _ _ salvez. Amîncercatsălipesccuvinteleîntreele. Totceamreușitesălepierdpetoateodată.

În ultima vreme _ _ _ _ _ _ _ _ a devenit exasperantă. De curând au început să se piardă și articole_ _. Puține, pentru moment, dar toate arată că mă aflu în stadiu_ final. 

Obiecte_ _ din jurul meu _ _ _ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _. 

Tot_ _ în _ _ _ _, făcut bucăți. _ _ _ _ _ _ _ _ devin dificile. Limba _ _ desparte 

_ _ viață. Vânt_ _ mătură consoane_ _. Șoapte_ _ sufocă vocale_ _. Cum _ _ 

_ _ _ _ _ _ _ _ pe alt_ _? Acum _ _  _ _ _ _ _ _ _ deodată bătrânețe _ _ amărăciune.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ din jur_ _ meu _ _ _ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _. 

_ _ _ _  _ _ șoapte. _ viață _ _ _ _ nu se exprimă _ _ _ _ cuvinte și totuși _ viața mea. _ _ _ _ _ _ _  _  _ _ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _ _ _. _ _ _ _ _ _ _ _ _ anonim _ _  _ _ _ _ _ _ _ _ _ anonime. Fără sens.

_ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ uscate.

_ _ _ _ _ _ _ _ _  _ _ _  _ _ _ _ _  _ _ _  _ _ _ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _  __________________________________________________________________________

‍

[υπογλώσσια]

‍

Σήμερα ξύπνησα. Με 20 λέξεις λιγότερες. Όταν ξεκίνησε έχανα μόλις  πέντε τη μέρα. Μα μέσα η σιωπή επιταχύνει. Κάθε πρόταση μια δυσάρεστη έκπληξη. Και γω, εδώ και καιρό, μιλώ όλο και πιο λίγο. 

Το κατάλαβα μια φορά που πήγα να διαμαρτυρηθώ. Το στόμα. Ένα κενό με δόντια. Και φωνή δεν έβγαινε. Είπα τελικά ευχαριστώ και γύρισα σπίτι. Ένιωσα τις λέξεις να γλιστρούν απ’ τα δόντια. Ζήτησα βοήθεια. Επισκέφτηκα έναν γνωσιακό γλωσσολόγο-ορθοδοντικό. Με εξέτασε. Η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη, είπε. Πάσχω από παύση. Ακόμα χειρότερα, από σιωπή.

Τα αντικείμενα γύρω μου αραιώνουν. 

Άρχισα να συνηθίζω. Μπορώ να μιλήσω χωρίς κάποιες λέξεις. Δε θα πω  _ _ _ _ _ _. Τη λέξη αυτή την έχασα. Δεν γνωρίζω, δεν θυμάμαι, μόνο νιώθω το κενό που άφησε πίσω. Πίνακας που τον ξεκρεμάς χρόνια μετά  και βλέπεις στον τοίχο το αποτύπωμά του. Δεν μπορώ να πω _ _ _ _ _ _ . Θα αναγκαστώ να μιλήσω περιφραστικά. Θα πω «Όμορφο αυτό που φοράτε στο κεφάλι σας».

Τα αντικείμενα γύρω μου _ _ _ _ _ _ _ _ _.

Σε μια στιγμή απελπισίας σκέφτηκα πως θα μπορούσα να γαντζώσω τη μία λέξη απ’ την άλλη και να _ _ _ σώσω. Προσπαθησανακολλησωμιαλεξημεμιααλλη. Τομονοπουκαταφεραειναινατιςχανωολεςμαζι.  

Τελευταία η  _ _ _ _ _ _ _ _ _ έγινε απελπιστική. Πρόσφατα άρχισαν να φεύγουν και _ _  άρθρα. Λίγα προς _ _ παρόν, μα  όλα δείχνουν πως βρίσκομαι σε τελικό στάδιο.  

_ _ αντικείμενα γύρω μου _ _ _ _ _ _ _ _ _.

Όλα μέσα _ _ _ σε κομμάτια. _ _   _ _ _ _ _ _ _ _ γίνονται δύσκολα. Χωρίζει _ γλώσσα από _ _ ζωή.  Αέρας σαρώνει _ _ σύμφωνα. Ψίθυρος πνίγει _  _φωνήεντα.  Πώς  _ _   _ _ _ _ _ _ _ _ _ _  τον άλλο; Τώρα _ _ _ _ _ _ _ ξαφνικά γερατειά _ _ _ θλίψη. 

_ _   _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ γύρω μου _ _ _ _ _ _ _ _ _.

 _ _ _ _ _  _ _ _ ψίθυρο. _ _ _ ζωή _ _ _  δεν εκφράζεται _ _ λέξεις και όμως είναι _ ζωή μου. _  _ _ _  _ _ _ _  _ _ _  _ _ _ _.  Ανώνυμος _ _ _ _ _ _ _  _ _ ανώνυμα _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _. Χωρίς νόημα. 

_ _ _ _  _ _ _ _ _ _ _  στεγνά. 

_ _   _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _  _ _ _ _  _ _ _  _ _ _ _ _ _ _ _ ___________________________________________________________

‍

Ziua în care am invadat Danemarca

‍

Poate din entuziasm, lipsă de măsură

(sau poate din plictiseală),

am luat decizia să invadez Danemarca

Decizia mi-am înarmat-o

cu goarne și muschete,

cu tobe, baionete

și-un pas de marș ritmat.

Somnul mi l-am înfășurat

să-ncapă în buzunare.

Iar ca blazon am înscris anii

unei vârste spintecate.

‍

***

‍

În clipa dinaintea zorilor

îmi încep călătoria

parcurgând distanța,

parcurgând distanța

către Danemarca

‍

***

‍

Și iată-i acolo:

Străjeri ai ruinelor înapoia pumnilor vrăjmași,

proprietari de scoici rare sub umbrele.

Fete jumulesc secunde, femei frământă luni.

Uite, mor bărbați în limbi străine

iar eu înaintez tăcut.

De-atâția ani înaintez tăcut

și-mi parcurg distanța 

către Danemarca.

‍

***

‍

Într-o dimineață am trecut cea din urmă frontieră.

Înarmat până în dinți, am invadat Danemarca.

Pe drumurile cu steaguri daneze,

în casele cu copiii danezi,

în timpul cu orele daneze.

Am invadat și am invadat

țara aceasta

pe care toți o numesc Danemarca.

***

***

‍

Și am găsit-o pustie.

***

***

‍

Oamenii au lăsat orașele, satele și drumurile.

Poate pentru că mi-au aflat planurile,

sau poate pentru că au obosit să fie danezi

 – Pustii orașele, satele și drumurile – 

Și împrejur tăcere.

***

‍

Iar apa,

până și apa

curgea fără zgomot

***

‍

Noaptea, într-o piață neașteptată am întâlnit o siluetă:

,,Ești Hans Christian Andersen“ i-am zis. ,,Ești danez”.

,,Așa se spune” mi-a răspuns. ,,Multe se spun. Și alteori, tăcere. Dar nu-ți fie teamă de tăcere. Cândva tăcerea era o altă formă de-a admite că știi. Și-acum trăim toată această comportare domestică a ei.

Am trăit timpul, tăinuindu-ne visul în refugiul somnului unui străin, înspăimântați ca nu cumva să ne trezim deodată. Poate cândva. Atunci când pagina albă va tăcea. Când distanța dintre cuvinte se va îngroșa sau când cerul se va coborî.”

***

‍

 ,,Dar destul cu astea. Ia acest topor, ia-l și ține-l strâns de coadă.

  Ia-l și hai să tăiem

                                 arbori antici.”

‍

Η ημέρα που εισέβαλα στη Δανία

Ίσως από έλλειψη μέτρου, ενθουσιασμό 

(ή ίσως από ανία),

πήρα την απόφαση να εισβάλλω στη Δανία

Την απόφαση μου εξόπλισα

με μουσκέτα και σάλπιγγες,

τύμπανα, ξιφολόγχες

και έναν ρυθμικό βηματισμό.

Τον ύπνο μου τύλιξα

Να χωράει στις τσέπες.

Και για θυρεό χρονολόγησα

μια ηλικία σφαγμένη.

‍

***

Λίγο πριν το ξημέρωμα

αρχίζω τη διαδρομή μου

διασχίζοντας την απόσταση,

διασχίζοντας την απόσταση

ως τη Δανία 

‍

***

Και να ’τοι εκεί:

Φύλακες ερειπίων πίσω από γροθιές εχθρικές,

ιδιοκτήτες σπάνιων κοχυλιών κάτω από τις ομπρέλες.

Kορίτσια μαδούν δευτερόλεπτα, γυναίκες ζυμώνουνε μήνες.

Κοίτα, άντρες πεθαίνουνε σε ξένες γλώσσες

κι εγώ προχωρώ σιωπηλός.

Τόσα χρόνια προχωρώ σιωπηλός

την απόστασή μου

ως τη Δανία.

‍

***

Ένα πρωινό, πέρασα τα τελευταία σύνορα.

Οπλισμένος μέχρι τα δόντια, εισέβαλα στη Δανία.

Στους δρόμους με τις δανέζικες σημαίες,

στα σπίτια με τα δανέζικα παιδιά,

στον χρόνο με τις δανέζικες ώρες.

Εισέβαλα και εισέβαλα

στη χώρα αυτή

που όλοι ονομάζουν Δανία.

‍

***

***

Και την βρήκα άδεια.

‍

***

***

Οι άνθρωποι άφησαν τις πόλεις, τα χωριά και τους δρόμους.

Ίσως επειδή μάθανε τα σχέδια μου,

ή ίσως επειδή κουραστήκαν να είναι Δανοί

-Άδειες οι πόλεις, τα χωριά και οι δρόμοι-

Και γύρω σιωπή. 

‍

***

Και το νερό,

ακόμα και το νερό

κυλούσε δίχως θόρυβο

***

Μια νύχτα, σε μια ξαφνική πλατεία συνάντησα μια φιγούρα:

«Είσαι ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν» είπα. «Είσαι Δανός.»

«Έτσι λένε» απάντησε. «Πολλά λένε. Και άλλοτε σωπαίνουν. Μα μη φοβηθείς τη σιωπή. Κάποτε η σιωπή υπήρξε άλλος ένας τρόπος να παραδεχτείς πως γνωρίζεις. Και τώρα εμείς ζούμε όλη αυτή την κατοικίδια συμπεριφορά της.

Ζήσαμε τον χρόνο, φυγαδεύοντας το όνειρο μας στον ύπνο κάποιου ξένου, φοβισμένοι μπας και ξυπνήσουμε ξαφνικά. Ίσως κάποτε. Όταν η λευκή σελίδα σωπάσει. Όταν η απόσταση ανάμεσα στις λέξεις πυκνώσει ή ίσως όταν ο ουρανός χαμηλώσει.»

‍

***

«Αρκετά όμως μ’ αυτά. Πάρε αυτό το τσεκούρι, παρ’ το και κράτα το γερά από την λαβή.

Παρ’ το και πάμε να κόψουμε

                                                     αρχαία δέντρα.»

‍

Umbre de vară

‍

Am băut apă caldă toată vara aceea. Mergeam alături de ea pe drumul cu arbori înalți, discutam indiferenți și vânam umbre. Când le prindeam, le puneam într-un coș de răchită. Și-n fiecare noapte, înainte de a ne întoarce acasă, măsuram umbrele, le însăilam și coseam din ele un întuneric. Apoi cu el ne acopeream mașina parcată. 

Într-o zi jucam cărți cu umbra mea. Nu știu dacă a fost din cauza performanțelor mele slabe, care mă transformau instant într-un partener de joc plictisitor, sau poate faptul că se simțea neglijată în prezența umbrelor străine. Dar de-ndată ce s-a terminat a doua rundă, a plecat pufnind înfuriată, trântind ușa în urmă. M-a părăsit și de atunci am rămas fără umbră. Consecințele s-au arătat imediat. Oamenii au încetat să-mi mai vorbească, câinii mă fugăreau lătrând și copiii îmi aruncau cu pietre.

Am încercat să mă pun pe picioare, să iau anumite decizii. În deplina mea disperare nădușită, am cumpărat o pelerină. Am hoinărit cu ea prefăcându-mă că totul era ca înainte. Dar nu a fost la fel. Atunci am hotărât să-mi caut umbra. Mă schimbasem. Devenisem laș. Recunoscându-i influența asupra mea, puterea absolută pe care compania ei o exercita, am descoperit fără întârziere și frica. Nu-i nicio rușine să mărturisesc, mi-era teamă de umbra mea.

Umilit, am început să o caut. Căutam în toiul verii, când cicadele cântă și arșița are colți. Iar după ce am rătăcit vreme destulă, într-o dimineață i-am aflat urmele într-un loc îndepărtat. Lucra pe o plajă turistică. În timpul nopții, aproape invizibilă în întuneric, se întorcea pe nisipurile pustii și tăia umbrelele cu un ferăstrău. Astfel, în zilele cu soare apăsător, pe o plajă spână de umbre, își oferea serviciile întinzându-se pe trupurile obosite ale estivanților, revărsându-și formele răcoroase. Câștiga mulți bani și era firesc... nu voia să se întoarcă în lațul conviețuirii noastre atât de sufocante. Am simțit disperarea scurgându-mi-se pe frunte.

Dar într-o zi norocul i s-a schimbat. O haită de neonaziști a dat peste ea. Au străpuns-o de ori nenumărate cu o șurubelniță, făcând-o să plătească pentru culoarea pielii ei. Au străpuns-o așa cum grindina străpunge copertina. Iar ea, călcată în picioare, s-a târât zdrențuită înapoi acasă. 

Am întâmpinat-o plin de furie. Am judecat-o și am condamnat-o în grabă, cu proceduri sumare. Prin condamnarea ei și încruntarea mea, mi-am recăpătat dimensiunea inițială. Am pironit-o cu patru cuie la baza unui ceas vechi. Atârnă până și astăzi acolo, captivă. Atârnă și-mi amintește oră de oră că nu mi-a mai rămas mult timp. Iar eu rătăcesc printr-o casă care se tot mărește,

               oprindu-mă puțin, din vreme-n vreme,

               continuând pentru puțin, din vreme-n vreme.

Așa înaintăm toți, oameni și umbre, străpunși de timp. Sondând suprafețele, mituind cuvintele, examinând armistiții. Noi toți, care am ieșit din umbră ca să aflăm întunericul.

‍

Το καλοκαίρι και οι σκιές

‍

Πίναμε νερό ζεστό όλο το καλοκαίρι εκείνο. Περπατούσα μαζί της στο δρόμο με τα ψηλά δέντρα, συζητούσαμε αδιάφορα και κυνηγούσαμε σκιές. Όταν τις πιάναμε, τις βάζαμε σε ένα ψάθινο καλάθι. Και κάθε νύχτα, πριν γυρίσουμε στο σπίτι μας, μετρούσαμε τις σκιές, τις ράβαμε και φτιάχναμε ένα σκοτάδι. Με αυτό καλύπταμε το παρκαρισμένο μας αμάξι.

Μια μέρα έπαιζα χαρτιά με τη σκιά μου. Δεν γνωρίζω αν ήταν οι κακές μου επιδόσεις στο χαρτοπαίγνιο, οι οποίες με έχριζαν άμεσα έναν συμπαίκτη βαρετό, ή ίσως το γεγονός ότι ένιωθε παραμελημένη σε σχέση με τις ξένες σκιές. Μα μόλις ο δεύτερος γύρος τελείωσε, έφυγε τσαντισμένη χτυπώντας την πόρτα πίσω της. Με παράτησε και από τότε έμεινα χωρίς σκιά. Οι επιπτώσεις ήτανε άμεσες. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να μου μιλούν, τα σκυλιά με κυνηγούσαν γαυγίζοντας και τα παιδιά μου πετούσανε πέτρες.

Προσπάθησα να ορθοποδήσω, να πάρω αποφάσεις. Μέσα στην απόλυτη και ιδρωμένη απελπισία μου, αγόρασα μια μπέρτα. Περιφέρθηκα μαζί της παριστάνοντας ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει. Μα δεν ήταν το ίδιο. Τότε αποφάσισα να ψάξω την σκιά μου. Είχα αλλάξει. Είχα γίνει δειλός. Αναγνωρίζοντας την επιρροή της πάνω μου, την απόλυτη εξουσία που μου ασκούσε η συνοδεία της, δεν άργησα να ανακαλύψω και το φόβο. Δεν είναι ντροπή να το ομολογήσω, φοβόμουνα τη σκιά μου.

Ταπεινωμένος άρχισα να την ψάχνω. Έψαχνα μέσα στο καλοκαίρι, όταν τα τζιτζίκια τραγουδούν και η ζέστη έχει δόντια. Και αφού περιπλανήθηκα αρκετά, ένα πρωί σε τόπο μακρινό συνάντησα τα ίχνη της. Δούλευε σε μια μεγάλη πλαζ. Τις νύχτες σχεδόν αόρατη μες στα σκοτάδια, γυρνούσε στην έρημη αμμουδιά και πριόνιζε τις ομπρέλες. Έτσι, τις μέρες με το βαρύ ήλιο, σε μια παραλία καραφλή από ίσκιους, νοίκιαζε τις υπηρεσίες της, ξαπλώνοντας πάνω στα κουρασμένα σώματα των παραθεριστών, απλώνοντας το δροσερό εαυτό της. Κέρδιζε πολλά χρήματα και ήτανε λογικό… δεν ήθελε να επιστρέψει σε αυτή την τόσο εγκλωβιστική μας συνύπαρξη. Ένιωσα την απελπισία να λούζει το μέτωπό μου.

Μα μια μέρα η τύχη της άλλαξε. Μια αγέλη νεοναζί την πέτυχε. Την τρύπησε, φορές πολλές με ένα κατσαβίδι, κάνοντάς την να πληρώσει για το μαύρο της δέρμα. Την τρύπησαν όπως το χαλάζι τρυπάει την τέντα. Και αυτή, κουρελιασμένη σύρθηκε πίσω στο σπίτι μας.

Την υποδέχτηκα θυμωμένος. Τη δίκασα και την καταδίκασα πρόχειρα, με διαδικασίες συνοπτικές. Μέσα από την καταδίκη της και το συνοφρυωμένο των φρυδιών μου, ανέκτησα τελικά και πάλι το αρχικό μου μέγεθος. Με τέσσερα καρφιά την κάρφωσα, στη ρίζα ενός παλιού ρολογιού. Μέχρι και σήμερα στέκει εκεί εγκλωβισμένη. Στέκει εκεί και κάθε μία ώρα μου υπενθυμίζει πως δεν έχω πολύ χρόνο. Και γω περιπλανιέμαι σε ένα σπίτι που όλο μεγαλώνει,

                   σταματώντας για λίγο, κάθε τόσο,

                   συνεχίζοντας για λίγο, κάθε τόσο.

Έτσι, προχωρούμε όλοι εμείς, άνθρωποι και σκιές, τρυπημένοι από το χρόνο. Βυθομετρώντας τις επιφάνειες, δωροδοκώντας τις λέξεις, εξετάζοντας εκεχειρίες. Όλοι εμείς, που βγήκαμε από τη σκιά για να βρούμε το σκοτάδι.

‍

‍